Werk in uitvoering

18. feb, 2021

Handbeschilderd doek me applicaties en handborduurwerk.
75x100cm.

18. feb, 2021

Dit textielcollage heb ik gemaakt voor de tentoonstelling "Toekomstdenken" in Emmen voorjaar 2021.

Wie zijn we? Hoe veranderen wij gedurende de tijd? En hoe veranderen onze waarden en normen? De afgelopen 100 jaar hebben we enorm veel uitvindingen gedaan die bijdragen aann een lang en gezond leven. Op medisch gebied kunnen we bijna wonderen verrichten. Ook op gebied van hygiene, betere huizen en veiligheid hebben we vooruitgang geboekt. Je zou denken dat we daardoor blij en ontspannen door het leven stappen en eindelijk onze tijd kunnen besteden aan andere zaken. Maar niets lijkt minder waar. We zijn drukker met voeding, leefstijl, medicatie, acties voor meer onderzoek, bloeddruk meten, hartslag bijhouden en total bodyscans dan ooit tevoren. 

Corona heeft dat patroon in een hogere versnelling gezet. Hoe meer we het leven naar onze hand kunnen zetten, hoe slechter we om kunnen gaan met onheil. Het feit dat we sterfelijk zijn kunnen we steeds minder aanvaarden.

Misschien speelt het ook mee dat gezondheid een overzichtelijk probleem is, waarvan we weten hoe we het aan moeten pakken. Als de wereld ten onder lijkt te gaan aan een klimaatcrisis en een zee die in plastic soep verandert, en we niet langer weten wie goed of slecht is, en ongelijkheid steeds verder toeneemt willen we overzicht hebben. Het is fijn om je te concentreren op yogaoefeningen, een groene salade te eten en te gelovendat je echt heel goed bezig bent. Ziek is slecht, gezond is goed. Dus doen we precies wat de dokter voorschrijft.  

Tot welke prijs? 

 

4. jan, 2021

"Misschien moet je meer vanuit je gevoel, je intuitie gaan werken."

Een advies dat ik meerdere malen gehoord heb. Ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet. 

Ideeën komen spontaan in me op, soms combineer ik op goed geluk teksten, foto's, kleuren, vormen, tot er in mijn hoofd een verhaaltje ontstaat. En dat maak ik dan. Op gevoel? Misschien.Denk ik er over na? Ja, heel veel, want dat hoort bij mij, en dat vind ik ook fijn. En zo werkte ik met veel plezier door op mijn eigen manier totdat mijn moeder opeens ernstig ziek werd. En we hoorden dat ze ver uitgezaaide kanker had. Nog geen week later was ze overleden. En opeens zat ik  in ons ouderlijk huis en zag al opruimend onze hele geschiedenis door mijn handen gaan. 

Alles wat ik maakte leek niet meer van belang. De motivatie om er mee door te gaan was weg en het denken leek  stil te staan.  

Ik pakte een verkreukelde oude zwarte lap en spelde een zwart rond lapje in het midden. En van daaruit ben ik wat rond gaan borduren, op weg naar niets. Was dat helemaal op gevoel? Intuitief? Ik weet het niet.

Iets later kwamen er krantenknipsels bij. Bijna in iedere krantenkop van de Volkskrant van zaterdag 22 oktober kreeg iemand of een groepering er van langs. Dat stoorde mij, gaf me een onbehagelijk gevoel. Die personen en groepen heb ik weggeknipt en 'wij' of 'ik' of 'ons' er voor in de plaats gezet. Dat idee was er gewoon opeens.  Was het een gedachte? Een gevoel? Geen idee.

Wij en zij zijn geen aparte groepen, maar altijd verweven met elkaar. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Wij vrouwen, wij ondernemers, wij Nederlanders, wij ouderen, wij mensen......   Uiteindelijk vormen we ook altijd een wij. Een zin die begint met wij geeft een compeet ander gevoel dan een zin die begint met zij. 

Denken en voelen zijn ook met elkaar verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als wij. Ik ben benieuwd wat zij daarvan vinden.  

 

 

5. nov, 2020

Mijn carrière was een hobbelige en kronkelige weg met heuvels en dalen, tot het moment waar ik nu ben en voor een groot deel met (textiel)kunst bezig ben. 

Heel lang heb ik adviezen gegeven, en langzaam groeide ik van adviseur naar coach, geheel naar de mode van de afgelopen jaren. Niet praten maar luisteren, vragen stellen, meedenken, nieuwe perspectieven tonen en de ander op weg helpen naar zijn of haar eigen oplossingen of keuzes. Nu zit ik eens aan de andere kant, en heb ik zelf notabene twee coaches. Ik heb ze gewonnen. En gewonnen paarden mag je niet in de bek kijken. Dus ga ik zo open mogelijk het traject in en laat ik me verrassen door wat er komt. Maar wat is het moeilijk om de ontvangende partij te zijn! Ik voel allemaal weerstand. Iedere vraag voelt als een aanval. Ik verzet me tegen elke verandering en wantrouw elk nieuw perspectief. Ik schiet in de verdediging als ze iets zeggen over mijn werk en mijn visie. Best raar, want zo ken ik mijzelf helemaal niet. 

Mijn hele leven heb ik vooral mijn best gedaan om keurig in de pas te lopen, de harmonie te bewaren, een fijne collega te zijn, me te houden aan de regels, zowel de geschreven als de ongeschreven versies. Tot ik er zo moe en murw van werd dat ik er helemaal klaar mee was.

Mijn atelier was het enige aspect in mijn leven waar ik dat niet deed. Ik trok me van niemand iets aan, en deed gewoon wat ik zelf leuk vond. En nu zijn er dus twee kunstenaars die al mijn keuzes bevragen en me aan het wankelen brengen. Er woedt een enorme tweestrijd in mij. Waar laat ik me uitdagen, en wat blijf ik verdedigen? Gek genoeg geeft dit hele gedoe mij enorm veel inspiratie en werk ik met veel plezier, deels op mijn eigen vertrouwde manier, en deels als pionier zoekend naar het onbekende.