Werk in uitvoering

4. jan, 2021

"Misschien moet je meer vanuit je gevoel, je intuitie gaan werken."

Een advies dat ik meerdere malen gehoord heb. Ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet. 

Ideeën komen spontaan in me op, soms combineer ik op goed geluk teksten, foto's, kleuren, vormen, tot er in mijn hoofd een verhaaltje ontstaat. En dat maak ik dan. Op gevoel? Misschien.Denk ik er over na? Ja, heel veel, want dat hoort bij mij, en dat vind ik ook fijn. En zo werkte ik met veel plezier door op mijn eigen manier totdat mijn moeder opeens ernstig ziek werd. En we hoorden dat ze ver uitgezaaide kanker had. Nog geen week later was ze overleden. En opeens zat ik  in ons ouderlijk huis en zag al opruimend onze hele geschiedenis door mijn handen gaan. 

Alles wat ik maakte leek niet meer van belang. De motivatie om er mee door te gaan was weg en het denken leek  stil te staan.  

Ik pakte een verkreukelde oude zwarte lap en spelde een zwart rond lapje in het midden. En van daaruit ben ik wat rond gaan borduren, op weg naar niets. Was dat helemaal op gevoel? Intuitief? Ik weet het niet.

Iets later kwamen er krantenknipsels bij. Bijna in iedere krantenkop van de Volkskrant van zaterdag 22 oktober kreeg iemand of een groepering er van langs. Dat stoorde mij, gaf me een onbehagelijk gevoel. Die personen en groepen heb ik weggeknipt en 'wij' of 'ik' of 'ons' er voor in de plaats gezet. Dat idee was er gewoon opeens.  Was het een gedachte? Een gevoel? Geen idee.

Wij en zij zijn geen aparte groepen, maar altijd verweven met elkaar. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Wij vrouwen, wij ondernemers, wij Nederlanders, wij ouderen, wij mensen......   Uiteindelijk vormen we ook altijd een wij. Een zin die begint met wij geeft een compeet ander gevoel dan een zin die begint met zij. 

Denken en voelen zijn ook met elkaar verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als wij. Ik ben benieuwd wat zij daarvan vinden.  

 

 

5. nov, 2020

Mijn carrière was een hobbelige en kronkelige weg met heuvels en dalen, tot het moment waar ik nu ben en voor een groot deel met (textiel)kunst bezig ben. 

Heel lang heb ik adviezen gegeven, en langzaam groeide ik van adviseur naar coach, geheel naar de mode van de afgelopen jaren. Niet praten maar luisteren, vragen stellen, meedenken, nieuwe perspectieven tonen en de ander op weg helpen naar zijn of haar eigen oplossingen of keuzes. Nu zit ik eens aan de andere kant, en heb ik zelf notabene twee coaches. Ik heb ze gewonnen. En gewonnen paarden mag je niet in de bek kijken. Dus ga ik zo open mogelijk het traject in en laat ik me verrassen door wat er komt. Maar wat is het moeilijk om de ontvangende partij te zijn! Ik voel allemaal weerstand. Iedere vraag voelt als een aanval. Ik verzet me tegen elke verandering en wantrouw elk nieuw perspectief. Ik schiet in de verdediging als ze iets zeggen over mijn werk en mijn visie. Best raar, want zo ken ik mijzelf helemaal niet. 

Mijn hele leven heb ik vooral mijn best gedaan om keurig in de pas te lopen, de harmonie te bewaren, een fijne collega te zijn, me te houden aan de regels, zowel de geschreven als de ongeschreven versies. Tot ik er zo moe en murw van werd dat ik er helemaal klaar mee was.

Mijn atelier was het enige aspect in mijn leven waar ik dat niet deed. Ik trok me van niemand iets aan, en deed gewoon wat ik zelf leuk vond. En nu zijn er dus twee kunstenaars die al mijn keuzes bevragen en me aan het wankelen brengen. Er woedt een enorme tweestrijd in mij. Waar laat ik me uitdagen, en wat blijf ik verdedigen? Gek genoeg geeft dit hele gedoe mij enorm veel inspiratie en werk ik met veel plezier, deels op mijn eigen vertrouwde manier, en deels als pionier zoekend naar het onbekende. 

19. aug, 2020

Zorghelden, sporthelden, oorlogshelden... Ik weet het niet, eerlijk gezegd geloof ik niet zo in heldendom. Wel in gewone mensen die soms helemaal uit zichzelf hele moedige, moeilijke en enge dingen doen in het belang van anderen. Daar heb ik enorm respect voor. 

Verpleegkundigen in Coronatijd hebben geen keus, die moeten hun werk doen in moeilijke omstandigheden voor te weinig loon. Ze willen geen held zijn maar gewoon fijn nuttig werk doen en daar normaal voor beloond worden. Van de heldenstatus hebben ze tot nu toe weinig profijt gehad. 

Sporthelden doen heel moeilijke en uitputtende dingen, voor hun land en hun fans, maar vooral voor zichzelf en een flinke som geld. En oorlogshelden, tsja, het is maar net aan welke kant je staat. 

En stel dat je dan een held bent? Ben je dat dan je hele leven, 24/7? Dat kan toch helemaal niet? Dat is toch niet te doen? En dat hoeft toch ook helemaal niet? 

Iemand die als held wordt bestempeld en vervolgens haar leven alleen nog maar kritiekloos aanbeden wordt valt later makkelijk van haar voetstuk. In het beste geval gewoon weer met beide voetjes op de grond. 

Zelf ben ik trouwens wel een held. Eentje op sokken. 

31. jul, 2020

60 x 80 cm. Met de hand geborduurd op beschilderd linnen. Applique en fotoprints. Gespannen op frame. De streetart is gefotografeerd in Zwolle.