Werk in uitvoering

5. nov, 2020

Mijn carrière was een hobbelige en kronkelige weg met heuvels en dalen, tot het moment waar ik nu ben en voor een groot deel met (textiel)kunst bezig ben. 

Heel lang heb ik adviezen gegeven, en langzaam groeide ik van adviseur naar coach, geheel naar de mode van de afgelopen jaren. Niet praten maar luisteren, vragen stellen, meedenken, nieuwe perspectieven tonen en de ander op weg helpen naar zijn of haar eigen oplossingen of keuzes. Nu zit ik eens aan de andere kant, en heb ik zelf notabene twee coaches. Ik heb ze gewonnen. En gewonnen paarden mag je niet in de bek kijken. Dus ga ik zo open mogelijk het traject in en laat ik me verrassen door wat er komt. Maar wat is het moeilijk om de ontvangende partij te zijn! Ik voel allemaal weerstand. Iedere vraag voelt als een aanval. Ik verzet me tegen elke verandering en wantrouw elk nieuw perspectief. Ik schiet in de verdediging als ze iets zeggen over mijn werk en mijn visie. Best raar, want zo ken ik mijzelf helemaal niet. 

Mijn hele leven heb ik vooral mijn best gedaan om keurig in de pas te lopen, de harmonie te bewaren, een fijne collega te zijn, me te houden aan de regels, zowel de geschreven als de ongeschreven versies. Tot ik er zo moe en murw van werd dat ik er helemaal klaar mee was.

Mijn atelier was het enige aspect in mijn leven waar ik dat niet deed. Ik trok me van niemand iets aan, en deed gewoon wat ik zelf leuk vond. En nu zijn er dus twee kunstenaars die al mijn keuzes bevragen en me aan het wankelen brengen. Er woedt een enorme tweestrijd in mij. Waar laat ik me uitdagen, en wat blijf ik verdedigen? Gek genoeg geeft dit hele gedoe mij enorm veel inspiratie en werk ik met veel plezier, deels op mijn eigen vertrouwde manier, en deels als pionier zoekend naar het onbekende. 

19. aug, 2020

Zorghelden, sporthelden, oorlogshelden... Ik weet het niet, eerlijk gezegd geloof ik niet zo in heldendom. Wel in gewone mensen die soms helemaal uit zichzelf hele moedige, moeilijke en enge dingen doen in het belang van anderen. Daar heb ik enorm respect voor. 

Verpleegkundigen in Coronatijd hebben geen keus, die moeten hun werk doen in moeilijke omstandigheden voor te weinig loon. Ze willen geen held zijn maar gewoon fijn nuttig werk doen en daar normaal voor beloond worden. Van de heldenstatus hebben ze tot nu toe weinig profijt gehad. 

Sporthelden doen heel moeilijke en uitputtende dingen, voor hun land en hun fans, maar vooral voor zichzelf en een flinke som geld. En oorlogshelden, tsja, het is maar net aan welke kant je staat. 

En stel dat je dan een held bent? Ben je dat dan je hele leven, 24/7? Dat kan toch helemaal niet? Dat is toch niet te doen? En dat hoeft toch ook helemaal niet? 

Iemand die als held wordt bestempeld en vervolgens haar leven alleen nog maar kritiekloos aanbeden wordt valt later makkelijk van haar voetstuk. In het beste geval gewoon weer met beide voetjes op de grond. 

Zelf ben ik trouwens wel een held. Eentje op sokken. 

31. jul, 2020

60 x 80 cm. Met de hand geborduurd op beschilderd linnen. Applique en fotoprints. Gespannen op frame. De streetart is gefotografeerd in Zwolle.

16. jul, 2020

We zijn weer thuis na een tripje met onze rode bus door Duitsland, Frankrijk en Luxemburg.

Hoe was het weer? Was het een gedoe met die mondkapjes? Waren de campings vol? En heb je er van genoten? De standaard vragen komen voorbij en ik beantwoord ze braaf. 

Er blijft alleen iets knagen, letterlijk en figuurlijk. Een vakantie-ervaring waar niet naar gevraagd werd maar die maar door mijn kop blijft gaan. Het begon al op de heenweg. Zodra we door de glooiende beboste heuvels reden viel het op. De grote bruine vlekken, waar het groen had moeten zijn. Heel veel roestbruine dennebomen, afgewisseld met kaalgekapte hellingen. 

De letterzetter, een piepklein beestje heeft zich tegoed gedaan aan de bomen, die daardoor massaal bezwijken. Op zich is dat niet vreemd. Dat doet dat beestje altijd al, en zo ruimt hij kwetsbare bomen op om ruimte te maken voor nieuwe groei. Alleen nu, na een paar droge jaren, lijkt het evenwicht zoek. Er zijn zoveel kwetsbare bomen dat hele bossen er aan gaan. 

Later zagen we ook beukenbomen vol dorre blaadjes met daartussen wat wanhopig jong groen blad, dat toch nog een poging deed. En tijdens de boswandelingen zag ik minder insecten dan ooit. 

Ik heb er echt niet veel verstand van, maar ik maak me over de natuur en de biodiversiteit echt veel meer zorgen dan over Corona, de economie of wat dan ook. En daar lees je te weinig over, daar praten we te weinig over en daar vragen we te weinig naar. Ik hoop dat de letterzetters van de media daar eens wat aan gaan doen. Misschien is het een goed idee  om er dit jaar naar te vragen als iemand terugkomt van vakantie. En hoe ging het met de bomen en de planten en de dieren? Bewustwording begint altijd met een vraag.