Werk in uitvoering

8. sep, 2021

Kunst wordt nog altijd gezien als een vak(je) apart. Iets dat naast het leven staat, en alleen op speciaal daarvoor aangewezen plekken vertoond wordt. Terwijl kunst het hele leven kan veraangenamen zoals eten en drinken, frisse lucht en bomen dat doen. Kunst is niet heilig en hoeft niet altijd voor eeuwig te worden bewaard. Kunst mag ontstaan, omarmt worden, verslijten, vergaan en plaats maken voor weer nieuwe kunst. Kunst is niet van de kunstenaars, niet van de kunstkenners of handelaren, maar van iedereen. 

Daarom ben ik ook zo blij met het project VliegnaarZuid. Een initiatief van kunstenaar Rudy Simon. Een samenwerking tussen 5 kunstenaars en 2 maatschappelijke instellingen, èn alle wijkbewoners van Zwolle Zuid. 

We maken samen kunst van en over de wijk en haar bewoners. We praten, vertellen verhalen, borduren, maken gedichten en foto’s, een wijkmaquette en een wijkmascotte. Hoe meer mensen meedenken, praten en doen, hoe kleurrijker het geheel wordt. Je mag eraan komen, meebouwen eneigen ideeën aandragen.  Zo ontstaat kunst zoals het volgens mij ooit bedoeld is. Kunst als onderdeel van het dagelijks leven. 

Mensen leren elkaar op een andere manier kennen en kijken met een andere blik naar hun eigen wijk. Daarnaast is het vooral heel erg leuk.

Ik voel me vereert dat ik mee mag doen en verheug me op de komende twee maanden. De resultaten laat ik binnenkort zien. 

15. jun, 2021

Textielcollage 80 x 100 cm.

15. jun, 2021

Eva is af.

Althans daar lijkt het op. Ik twijfel nog of er hier en daar een kloddertje roze bij moet, maar dat kan altijd nog. Voorlopig laat ik het hierbij. Eva zat al een tijd in mijn hoofd. Jaren geleden zag ik haar naam staan bij graffiti in de buurt van Hogeschool Windesheim. Toen vroeg ik me al af wie Eva was. Was die mooie rood met roze tekst ook van haar? Dit jaar kwam ik weer een tag van Eva tegen, nu onder de spoorbrug. Ik denk een andere Eva. 

Tijdens de lock-down kwam een andere Eva langs. Een vriendin van mijn zoon. Ze hadden allebei een huispak gekocht, in legergroen. Het deed me qua uiterlijk denken aan soldaten en guerillastrijders. Maar het voelde juist heel zacht. 

Ook las ik in een boek over een andere uitleg van het scheppingsverhaal. Het verhaal zou staan voor de verandering in mensenlevens. Van leven met de natuur naar terratorium claimen en de natuur naar je hand zetten, het begin van de landbouwcultuur. En Eva, de vrouw krijgt natuurlijk weer de schuld krijgt van alles.  

Zie daar de 3 bronnen van inspiratie voor dit werk. Eva die zich aan de lelijkheid en hardheid ontworstelt en met haar roze spuitbus de wereld weer mooier, kleurrijker en natuurlijker maakt. Stoer wijf toch, die Eva?

P.s. En natuurlijk weer een paar grappige details voor de oplettende kijker. Die moet je zelf maar zoeken. 

 

 

 

4. mei, 2021

Vanaf de zomer hebben we met 19 geselecteerde kunstenaars en 11 "Boegbeelden" hard gewerkt aan de expositie Toekomstdenken, van 13 maart tot en met 9 mei te zien in het Renspark in Emmen. Nou ja, te zien... Helaas mocht het publiek niet komen kijken in verband met Coronamaatregelen. Zelf mochten we wel de ruimte betreden en naar elkaars werk kijken. Prachtig om alles bij elkaar te zien: Zoveel technieken, materialen, vormen en concepten. De thema's die ik veel terug zag waren kwetsbaarheid van en in de natuur, en identiteit. 

Ook ik heb veel over deze thema's nagedacht tijdens deze werkperiode. Nu het in deze dagen zo duidelijk is dat de maakbaarheid tegen grenzen aanloopt, de natuur steeds meer terrein verliest en de biodiverstiteit zo sterk afneemt en de CO2uitstoot nog steeds eerder toeneemt dan af, vraag ik me vaak af wat wij mensen hier nou precies aan het doen zijn. Waar kan je nog trots op zijn en waar schamen we ons voor? En hoe beinvloedt dat je individuele keuzes en je indentiteit? 

De tentoonstelling biedt verschillende perspectieven om hier verder over na te denken. 

Gelukkig hebben we de foto's nog! 

 

6. apr, 2021

In mijn atelier staan twee naaimachines, één met allemaal toeters en bellen en één gewone met stiksteek en zigzagsteek. 

Meestal staan ze ongebruikt stof te happen. Ik naai namelijk veel liever met de hand. Ik hou van de verstilling en de repeterende bewegingen en de flow waar je in terecht komt. Ik ben niet de enige, er is een actieve “Slowstitch-beweging.”

Het resultaat is minder netjes en het duurt veel langer. Niet erg efficiënt dus. Maar efficiëntie wordt naar mijn mening overschat. 

Natuurlijk is veel van ons succes toe te dichten aan efficiëntie. Grote voedselopbrengsten door efficiënte landbouw, snel van A naar B kunnen, stapels confectie produceren in korte tijd, ofwel met minimale inspanning het maximale bereiken. Maar als je alles met minimale inspanning doet wordt het leven saai en voorspelbaar. Zonder moeite te hoeve doen valt de voldoening tegen.

Je bent (als vliegen weer mag)  in no-time aan de andere kant van de wereld en productie vraagt soms niet meer dan een druk op de knop, maar wat is het dan nog waard?

Veel van de problemen die we nu hebben zijn indirect te wijten aan efficiëntie. We produceren te veel, dat gaat ten koste van de natuur, en de producten zijn minder waard en belanden snel (soms ongebruikt) op de afvalberg. Of we werken heel nauwgezet, precies op maat, maar zijn daarmee niet flexibel genoeg om met veranderingen om te gaan. 

Veel inspanning leveren, tijd investeren, moeite doen en tegenslag incasseren vormen een interessanter proces, en de voldoening is veel groter als iets af of bereikt is. Langzaamaan een omweg nemen is ook avontuurlijker dan op volle snelheid rechtdoor gaan. 

Natuurlijk kan het niet altijd. Maar juist in je vrije tijd en in de kunst kan het wel. 

Daarom pleit ik voor moeilijk doen als het makkelijk kan.