Werk in uitvoering

15. jun, 2021

Textielcollage 80 x 100 cm.

15. jun, 2021

Eva is af.

Althans daar lijkt het op. Ik twijfel nog of er hier en daar een kloddertje roze bij moet, maar dat kan altijd nog. Voorlopig laat ik het hierbij. Eva zat al een tijd in mijn hoofd. Jaren geleden zag ik haar naam staan bij graffity in de buurt van Hogeschool Windesheim. Toen vroeg ik me al af wie Eva was. Was die mooie rood met roze tekst ook van haar? Dit jaar kwam ik weer een Eva tegen, nu onder de spoorbrug. Ik denk een andere Eva. 

Tijdens de lock-down kwam een andere Eva langs. Een vriendin van mijn zoon. Ze hadden allebei een huispak gekocht, in legergroen. Het deed me qua uiterlijk denken aan soldaten en guerillastrijders. Maar het voelde juist heel zacht. 

Ook las ik in een boek over een andere uitleg van het scheppingsverhaal. Het verhaal zou staan voor de verandering in mensenlevens. Van leven met de natuur naar terratorium claimen en de natuur naar je hand zetten, het begin van de landbouwcultuur. En Eva, de vrouw krijgt natuurlijk weer de schuld krijgt van alles.  

Zie daar de 3 bronnen van inspiratie voor dit werk. Eva die zich aan de lelijkheid en hardheid ontworstelt en met haar roze spuitbus de wereld weer mooier, kleurrijker en natuurlijker maakt. Stoer wijf toch, die Eva?

P.s. En natuurlijk weer een paar grappige details voor de oplettende kijker. Die moet je zelf maar zoeken. 

 

 

 

4. mei, 2021

Vanaf de zomer hebben we met 19 geselecteerde kunstenaars en 11 "Boegbeelden" hard gewerkt aan de expositie Toekomstdenken, van 13 maart tot en met 9 mei te zien in het Renspark in Emmen. Nou ja, te zien... Helaas mocht het publiek niet komen kijken in verband met Coronamaatregelen. Zelf mochten we wel de ruimte betreden en naar elkaars werk kijken. Prachtig om alles bij elkaar te zien: Zoveel technieken, materialen, vormen en concepten. De thema's die ik veel terug zag waren kwetsbaarheid van en in de natuur, en identiteit. 

Ook ik heb veel over deze thema's nagedacht tijdens deze werkperiode. Nu het in deze dagen zo duidelijk is dat de maakbaarheid tegen grenzen aanloopt, de natuur steeds meer terrein verliest en de biodiverstiteit zo sterk afneemt en de CO2uitstoot nog steeds eerder toeneemt dan af, vraag ik me vaak af wat wij mensen hier nou precies aan het doen zijn. Waar kan je nog trots op zijn en waar schamen we ons voor? En hoe beinvloedt dat je individuele keuzes en je indentiteit? 

De tentoonstelling biedt verschillende perspectieven om hier verder over na te denken. 

Gelukkig hebben we de foto's nog! 

 

6. apr, 2021

In mijn atelier staan twee naaimachines, één met allemaal toeters en bellen en één gewone met stiksteek en zigzagsteek. 

Meestal staan ze ongebruikt stof te happen. Ik naai namelijk veel liever met de hand. Ik hou van de verstilling en de repeterende bewegingen en de flow waar je in terecht komt. Ik ben niet de enige, er is een actieve “Slowstitch-beweging.”

Het resultaat is minder netjes en het duurt veel langer. Niet erg efficiënt dus. Maar efficiëntie wordt naar mijn mening overschat. 

Natuurlijk is veel van ons succes toe te dichten aan efficiëntie. Grote voedselopbrengsten door efficiënte landbouw, snel van A naar B kunnen, stapels confectie produceren in korte tijd, ofwel met minimale inspanning het maximale bereiken. Maar als je alles met minimale inspanning doet wordt het leven saai en voorspelbaar. Zonder moeite te hoeve doen valt de voldoening tegen.

Je bent (als vliegen weer mag)  in no-time aan de andere kant van de wereld en productie vraagt soms niet meer dan een druk op de knop, maar wat is het dan nog waard?

Veel van de problemen die we nu hebben zijn indirect te wijten aan efficiëntie. We produceren te veel, dat gaat ten koste van de natuur, en de producten zijn minder waard en belanden snel (soms ongebruikt) op de afvalberg. Of we werken heel nauwgezet, precies op maat, maar zijn daarmee niet flexibel genoeg om met veranderingen om te gaan. 

Veel inspanning leveren, tijd investeren, moeite doen en tegenslag incasseren vormen een interessanter proces, en de voldoening is veel groter als iets af of bereikt is. Langzaamaan een omweg nemen is ook avontuurlijker dan op volle snelheid rechtdoor gaan. 

Natuurlijk kan het niet altijd. Maar juist in je vrije tijd en in de kunst kan het wel. 

Daarom pleit ik voor moeilijk doen als het makkelijk kan.  

15. mrt, 2021

Hoe presenteer je een kunstwerk? Op welke manier komt het werk het beste tot zijn recht? 

Ik vind dat moeilijke vragen en ben er volop mee aan het experimenteren. Tot nu toe heb ik de meeste doeken gespannen om een schilderlijst/frame heen. Zo krijg je een strak getrokken doek, zonder lijst, met een afbeelding die doorloopt op de zijkanten. Maar er kan natuurlijk veel meer. 

Zo heb ik vorig jaar kleine werkjes ingelijst, in een diepe lijst, zonder glas. Daar koos ik bewust voor om zo de textuur van stof en garen goed te kunnen zien. Nadeel van de diepe lijst is dat deze een schaduw legt over de randen van het werk. Aan de andere kant vond ik het effect van een kader wel heel erg mooi. 

Later ben ik gaan experimenteren met karton. Ik vind dat mooi materiaal, en met al die online bestelde pakjes was het ruim voor handen. Zonde om niets mee te doen. Ik scheurde er repen van en legde ze als een soort mozaiek om het werk heen. Wel grappig, maar niet helemaal naar mijn zin. Het karton met vaalbruine kleur haalde de kleuren van het werk nogal naar beneden. En daarbij was het karton wel erg aanwezig en had het niets met de inhoud van het werk te maken. Daardoor klopte het niet. 

Voor het werk Ten Commandments (zie beneden) heb ik wel karton gebruikt, maar dit heb ik onderdeel van het werk gemaakt door het te beschilderen, en door bladeren aan het karton te bevestigen die ook op het doek te zien zijn. Zo werd het een geheel, en zie je geen karton meer, maar meer een soort doorkijkje door een rotsige opening. Leuk voor een keer, en misschien ga ik er nog wel eens verder mee spelen, maar voor klein werk vind ik het niks. 

Gedurende het afgelopen half jaar had ik kleine collages gemaakt geinspireerd op het werk van Janet Bolton. Een Engelse textielkunstenaar die heel speelse compostities maakt met onregelmatige randen van stof. Ze lijst haar werk vaak in, soms met glas en soms zonder. 

Ik had een nogal sterke overtuiging dat textiel niet achter glas thuis hoort, omdat je dan de stofstructuur en de draden niet goed zou zien. Maar gisteren legde ik toch even een glasplaat over  een werkje heen en was aangenaam verrast. Wat mooi zag de stof er zo uit. En wat zag ik de borduursteken juist goed! 

Dus nu hangt er voor het eerst werk van mij achter glas. Ik ben heel benieuwd naar de reacties.