22. jun, 2018

Ode aan mijn innerlijke criticus

Ken je dat? Ben je lekker bezig, komen er allerlei gedachten in je op die zich tegen je aan gaan bemoeien. "Moet de hond niet eens uit?" "Wat zijn die ramen vies, zou je ze niet eens wassen?"  "Je moet nog best veel mails beantwoorden, vandaag nog!" "Doe eens wat beter je best!" en dan 3 minuten later "Stress niet zo, doe eens rustig aan!"  Ik kan er wel eens gek van worden. Maar aan de andere kant... Waar zou ik zijn zonder mijn innerlijke criticus? Zou ik echt een beter en leuker mens worden? Ik vrees van niet. Al erger ik me soms aan al die stemmetjes, ze houden me ook in balans. Soms neem ik ze serieus, soms niet. Soms luister ik er aandachtig naar, en soms wuif ik ze weg. Nu even niet! Zolang ik zelf bepaal wat ik met al die goed bedoelde adviezen doe is er niks aan de hand. 

Dit werk wordt een ode aan mijn innerlijke criticus. Al mijn losse ideeen, werkzaamheden, klusjes, vriendschappen, talenten, valkuilen en meer worden bijeengehouden door laagjes cement. De teksten van mijn innerlijke criticus die tijdens het werken opborrelen schrijf ik op blauwe briefjes en bewaar ik in een wekpot. Samen gaan ze het cement vormen. Hoe? Dat zie je later.