15. mrt, 2019

Rembrandt zit diep in onze vezels.

2019 is Rembrandt-jaar. Dat kan je bijna niet ontgaan zijn. Het is Rembrandt voor en Rembrandt na. Nederlands meest beroemde schilder staat volop in de schijnwerpers. Nou ja, hij hield wel van een goede belichting, dat is aan hem wel besteedt. Toen ik de oproep van Bennie Jolink zag  om eigen werk in te zenden, op Rembrandt geinspireerd, en zo mee te dingen naar een plekje aan de wand van het Rijksmuseum, was ik gelijk enthousiast.

Toevallig kwam ik in gesprek met mensen die mooie viltobjecten maken. Vilten is een van de weining technieken die ik eigenlijk nog nooit had gebruikt. Het leek me leuk om daar mee te gaan expirimenteren.

Afgelopen najaar heb ik in Denver de tentoonstelling etsen en tekeningen van Rembrandt bezocht. (Iets wat ik in Nederland dus nooit doe) Al die strepen en lijntjes vond ik fascinerend. Vooral de zelfportretten spraken me aan. Al die gezichtsuitdrukkingen samen maken Rembrandt bijna tot een bekende.

Rembrandt hoort bij ons, iedereen kent hem in alle lagen van de bevolking. Hij was een eliteschilder maar ook een gewone molenaarszoon. Net als Cruijff en Hazes zie ik Rembrandt als iemand die met iedereen overweg kan, de burgemeester, maar ook de stalknecht of de schaapsherder. Met dit werk heb ik een verbinding gelegd tussen de eenvoud en alledaagsheid en grilligheid (de ruwe schaapswol) en de persoon Rembrandt door een schets te kiezen met een sterke stuurse grillige gezichtsuitdrukking. 

Nu maar afwachten of hij door de selectie komt.