19. nov, 2019

Wroeten in aardlagen

Nog nastuiterend van het Textielplus Festival afgelopen weekend (waar ik een eervolle vermelding won voor "Ons kleurrijke dagje uit"!!!!) zat ik weer achter mijn werktafel te kijken naar de vorderingen van de aardlagen. Ik had het zo leuk bedacht. Aardlagen opgebouwd uit stukjes stof, vastgestikt met een mooie wollen draad. Het was ook heerlijk om te doen. Maar toen keek ik er naar, en nog eens en nog eens.... En dacht: "Nee, dit is het niet". 

Uren en uren werk, maar als het niet goed voelt is het niet goed. Kennelijk ben ik erg druk geweest met het uitzoeken van de stoffen, het zetten van de kleine steekjes en ben ik helemaal op gegaan in het proces. Nu ik wat afstand heb genomen en naar het geheel heb gekeken besef ik dat ik iets maak wat ik helemaal niet wil. Laat dat nu ook net het thema van dit werk zijn. 

Graven en klimmen. Soms kan je met je neus naar beneden zo aan het wroeten en graven zijn, opzoek naar oorzaken, verbanden, historie, redenen en meer van dat, dat je het doel uit het oog verliest. Dan kan je beter weer gaan klimmen, omhoog kijken, de horizon zoeken en terug naar de realiteit. Alles weer bij daglicht bekijken. 

Zondag ben ik met frisse moed opnieuw begonnen met een nieuw doek. De ondergrond heb ik inmiddels weer beschilderd. Ik geloof dat ik nu het licht gezien heb en ga voor een hele nieuwe aanpak. 

Beetje graven en op tijd weer omhoogklimmen, en vooral het overzicht bewaren. 

Wordt vervolgd.