19. mrt, 2020

Over angst en gordijnen

Volgens mij zijn we het nu allemaal: bang. Bang om wat we allemaal kunnen verliezen. Onze gezondheid, werk, inkomen, bedrijf, huis, geliefde ouders, veiligheid en natuurlijk ons eigen leven. 

In deze Corona-dagen werk ik 'gewoon' verder aan mijn nieuwe project "Just another brick in the wall". Een rij gevels, allemaal anders, opgebouwd uit bouwstenen. Als metafoor voor ons hoe we samen een muur vormen en als bakstenen ingemetseld zijn in een systeem. Dat maakt ons veilig en sterk, maar ook opgesloten, onvrij en star. 

Deze week werk ik met veel plezier aan de gordijnen. Angst en gordijnen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als klein kind was ik heel bang voor gordijnen.Het was wel zo heftig dat al mijn eerste jeugdherinneringen gaan over enge gordijnen. Van het gordijn om mijn ziekenhuisbedje tot het gordijntje onder de gootsteen, het fluwelen gordijn in een poffertjestent, het gordijn voor een opklapbed tegen de muur bij een tante en zo kan ik nog wel even door gaan.

Ik ben er vanaf gekomen door er overheen te groeien en door de confrontatie met de gordijnen aan te gaan. Elk eng gordijn benaderde ik voorzichtig. Ik voelde en friemelde aan de stof en dan keek er even achter. En zo veranderden enge magische gordijnen in gewone stof. Misschien is daar mijn liefde voor stof wel uit voortgekomen. 

Ik vraag me af of ik de angst die ik nu heb op dezelfde manier kan bezweren. Door er niet voor weg te lopen maar er over te praten. Ziek worden en dood gaan, is dat iets waar je aan kan  friemelen en snuffelen? Dat is wat ik al heel lang van plan was en nu ook echt ga doen. Ik ga een  afscheidsdocument maken.  Ik schrijf op wat mijn dierbaren moeten en willen weten als ik er niet meer ben. Hele praktische zaken als wachtwoorden, maar ook wensen en woorden. Ik voel me kiplekker en ben van plan nog heel lang mee te gaan, maar je kan nu eenmaal niet achter dit gordijn kijken. Ik aanvaard dat ik sterfelijk ben en dat is niet eng.