16. jul, 2020

Letterzetters

We zijn weer thuis na een tripje met onze rode bus door Duitsland, Frankrijk en Luxemburg.

Hoe was het weer? Was het een gedoe met die mondkapjes? Waren de campings vol? En heb je er van genoten? De standaard vragen komen voorbij en ik beantwoord ze braaf. 

Er blijft alleen iets knagen, letterlijk en figuurlijk. Een vakantie-ervaring waar niet naar gevraagd werd maar die maar door mijn kop blijft gaan. Het begon al op de heenweg. Zodra we door de glooiende beboste heuvels reden viel het op. De grote bruine vlekken, waar het groen had moeten zijn. Heel veel roestbruine dennebomen, afgewisseld met kaalgekapte hellingen. 

De letterzetter, een piepklein beestje heeft zich tegoed gedaan aan de bomen, die daardoor massaal bezwijken. Op zich is dat niet vreemd. Dat doet dat beestje altijd al, en zo ruimt hij kwetsbare bomen op om ruimte te maken voor nieuwe groei. Alleen nu, na een paar droge jaren, lijkt het evenwicht zoek. Er zijn zoveel kwetsbare bomen dat hele bossen er aan gaan. 

Later zagen we ook beukenbomen vol dorre blaadjes met daartussen wat wanhopig jong groen blad, dat toch nog een poging deed. En tijdens de boswandelingen zag ik minder insecten dan ooit. 

Ik heb er echt niet veel verstand van, maar ik maak me over de natuur en de biodiversiteit echt veel meer zorgen dan over Corona, de economie of wat dan ook. En daar lees je te weinig over, daar praten we te weinig over en daar vragen we te weinig naar. Ik hoop dat de letterzetters van de media daar eens wat aan gaan doen. Misschien is het een goed idee  om er dit jaar naar te vragen als iemand terugkomt van vakantie. En hoe ging het met de bomen en de planten en de dieren? Bewustwording begint altijd met een vraag.