5. nov, 2020

Kunst-coach

Mijn carrière was een hobbelige en kronkelige weg met heuvels en dalen, tot het moment waar ik nu ben en voor een groot deel met (textiel)kunst bezig ben. 

Heel lang heb ik adviezen gegeven, en langzaam groeide ik van adviseur naar coach, geheel naar de mode van de afgelopen jaren. Niet praten maar luisteren, vragen stellen, meedenken, nieuwe perspectieven tonen en de ander op weg helpen naar zijn of haar eigen oplossingen of keuzes. Nu zit ik eens aan de andere kant, en heb ik zelf notabene twee coaches. Ik heb ze gewonnen. En gewonnen paarden mag je niet in de bek kijken. Dus ga ik zo open mogelijk het traject in en laat ik me verrassen door wat er komt. Maar wat is het moeilijk om de ontvangende partij te zijn! Ik voel allemaal weerstand. Iedere vraag voelt als een aanval. Ik verzet me tegen elke verandering en wantrouw elk nieuw perspectief. Ik schiet in de verdediging als ze iets zeggen over mijn werk en mijn visie. Best raar, want zo ken ik mijzelf helemaal niet. 

Mijn hele leven heb ik vooral mijn best gedaan om keurig in de pas te lopen, de harmonie te bewaren, een fijne collega te zijn, me te houden aan de regels, zowel de geschreven als de ongeschreven versies. Tot ik er zo moe en murw van werd dat ik er helemaal klaar mee was.

Mijn atelier was het enige aspect in mijn leven waar ik dat niet deed. Ik trok me van niemand iets aan, en deed gewoon wat ik zelf leuk vond. En nu zijn er dus twee kunstenaars die al mijn keuzes bevragen en me aan het wankelen brengen. Er woedt een enorme tweestrijd in mij. Waar laat ik me uitdagen, en wat blijf ik verdedigen? Gek genoeg geeft dit hele gedoe mij enorm veel inspiratie en werk ik met veel plezier, deels op mijn eigen vertrouwde manier, en deels als pionier zoekend naar het onbekende.