4. jan, 2021

Voelen en denken

"Misschien moet je meer vanuit je gevoel, je intuitie gaan werken."

Een advies dat ik meerdere malen gehoord heb. Ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet. 

Ideeën komen spontaan in me op, soms combineer ik op goed geluk teksten, foto's, kleuren, vormen, tot er in mijn hoofd een verhaaltje ontstaat. En dat maak ik dan. Op gevoel? Misschien.Denk ik er over na? Ja, heel veel, want dat hoort bij mij, en dat vind ik ook fijn. En zo werkte ik met veel plezier door op mijn eigen manier totdat mijn moeder opeens ernstig ziek werd. En we hoorden dat ze ver uitgezaaide kanker had. Nog geen week later was ze overleden. En opeens zat ik  in ons ouderlijk huis en zag al opruimend onze hele geschiedenis door mijn handen gaan. 

Alles wat ik maakte leek niet meer van belang. De motivatie om er mee door te gaan was weg en het denken leek  stil te staan.  

Ik pakte een verkreukelde oude zwarte lap en spelde een zwart rond lapje in het midden. En van daaruit ben ik wat rond gaan borduren, op weg naar niets. Was dat helemaal op gevoel? Intuitief? Ik weet het niet.

Iets later kwamen er krantenknipsels bij. Bijna in iedere krantenkop van de Volkskrant van zaterdag 22 oktober kreeg iemand of een groepering er van langs. Dat stoorde mij, gaf me een onbehagelijk gevoel. Die personen en groepen heb ik weggeknipt en 'wij' of 'ik' of 'ons' er voor in de plaats gezet. Dat idee was er gewoon opeens.  Was het een gedachte? Een gevoel? Geen idee.

Wij en zij zijn geen aparte groepen, maar altijd verweven met elkaar. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Wij vrouwen, wij ondernemers, wij Nederlanders, wij ouderen, wij mensen......   Uiteindelijk vormen we ook altijd een wij. Een zin die begint met wij geeft een compeet ander gevoel dan een zin die begint met zij. 

Denken en voelen zijn ook met elkaar verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als wij. Ik ben benieuwd wat zij daarvan vinden.