6. apr, 2021

Hand of machine

In mijn atelier staan twee naaimachines, één met allemaal toeters en bellen en één gewone met stiksteek en zigzagsteek. 

Meestal staan ze ongebruikt stof te happen. Ik naai namelijk veel liever met de hand. Ik hou van de verstilling en de repeterende bewegingen en de flow waar je in terecht komt. Ik ben niet de enige, er is een actieve “Slowstitch-beweging.”

Het resultaat is minder netjes en het duurt veel langer. Niet erg efficiënt dus. Maar efficiëntie wordt naar mijn mening overschat. 

Natuurlijk is veel van ons succes toe te dichten aan efficiëntie. Grote voedselopbrengsten door efficiënte landbouw, snel van A naar B kunnen, stapels confectie produceren in korte tijd, ofwel met minimale inspanning het maximale bereiken. Maar als je alles met minimale inspanning doet wordt het leven saai en voorspelbaar. Zonder moeite te hoeve doen valt de voldoening tegen.

Je bent (als vliegen weer mag)  in no-time aan de andere kant van de wereld en productie vraagt soms niet meer dan een druk op de knop, maar wat is het dan nog waard?

Veel van de problemen die we nu hebben zijn indirect te wijten aan efficiëntie. We produceren te veel, dat gaat ten koste van de natuur, en de producten zijn minder waard en belanden snel (soms ongebruikt) op de afvalberg. Of we werken heel nauwgezet, precies op maat, maar zijn daarmee niet flexibel genoeg om met veranderingen om te gaan. 

Veel inspanning leveren, tijd investeren, moeite doen en tegenslag incasseren vormen een interessanter proces, en de voldoening is veel groter als iets af of bereikt is. Langzaamaan een omweg nemen is ook avontuurlijker dan op volle snelheid rechtdoor gaan. 

Natuurlijk kan het niet altijd. Maar juist in je vrije tijd en in de kunst kan het wel. 

Daarom pleit ik voor moeilijk doen als het makkelijk kan.