Werk in uitvoering

30. apr, 2020

Coronanieuws ontwijkend kijk ik tegenwoordig naar Legomasters. Duo's krijgen een bouwopdracht en maken fantastische dingen met legosteentjes. En als ze na uren bouwen denken dat ze klaar zijn komt er een vervolgopdracht die nog moeilijker is. Dan moeten ze iets maken van het bouwsel dat er al is, of nog erger, iets maken van twee bestaande bouwsels. De les die ik er uit leerde is: "Soms moet je iets volledig slopen om iets nieuws te kunnen scheppen."

Op dit moment heb ik het gevoel dat er van alles om mij heen aan het afbrokkelen is . Door dat virus, door de klimaatcrisis, of gewoon omdat oude systemen niet meer werken.

Een oud huis dat honderd keer opgelapt is, uitbouwtje eraan, nog een erkertje, kozijntje vervangen, extra stopcontacten, tot je er achter komt dat het een gedrocht geworden is. 

Afbraak doet pijn, er vallen slachtoffers en we treuren om wat we hadden. Maar als ik zie hoe mijn kinderen hard studeren en graag iets nieuws willen opbouwen in deze overvolle dichtgebouwde, over-gesystematiseerde wereld dan gun ik ze vrije ruimte en losse bouwsteentjes. 

Ondertussen werk ik door aan mijn afbrokkelende muur. Ik zie dat het niet alleen bouwstenen oplevert maar ook uitzicht! Fijn, kunnen we ook wel wat van gebruiken. 

 

30. mrt, 2020
30. mrt, 2020

Nu Amazon, AliExpres en Bol als een dolle dozen met inhoud aan de man brengen, ben ik nog meer dan anders geneigd om lokaal te kopen bij kleine ondernemers en producenten. Ik vind het namelijk fijn dat er winkeltjes zijn met een eigen karakter, werkplaatsen van handige knutselaar en ateliers van plaatselijke kunstenaars. Ik ben lid geworden van de  buurttuin, bestel eten bij restaurants in de buurt en doe enthousiast mee met het initatief van de plaatselijke kunstwinkel Blauwdruck. Daar kan je verrassings-kado-post bestellen voor mensen die wel een vrolijk verzetje kunnen gebruiken. En dat zijn er nogal wat. Lokale kunstenaars maken kleine lichtgewicht kunstwerken en Jorien van de winkel stelt de pakketjes samen rekening houdend met   de interesses van de ontvanger. 

Ondanks de goede bedoelingen komt er nog wel eens een te grote doos met online koopwaar het huis in.  Het lukt in deze tijd niet om dat helemaal tegen te houden. Mijn ergernis aan al dat karton vormde de basis van de kadoosjes. Kleine collages met op de naaimachine geborduurde  tekeningen. Allemaal met een knipoog en iets om over na te denken. Een doosje met inhoud. 

Bestel je nu een verrassing bij Blauwdruck dan kan het zo maar zijn dat er een kadoosje in zit!

 

 

19. mrt, 2020

2e in een rij gevels, nog lang niet af.

19. mrt, 2020

Volgens mij zijn we het nu allemaal: bang. Bang om wat we allemaal kunnen verliezen. Onze gezondheid, werk, inkomen, bedrijf, huis, geliefde ouders, veiligheid en natuurlijk ons eigen leven. 

In deze Corona-dagen werk ik 'gewoon' verder aan mijn nieuwe project "Just another brick in the wall". Een rij gevels, allemaal anders, opgebouwd uit bouwstenen. Als metafoor voor ons hoe we samen een muur vormen en als bakstenen ingemetseld zijn in een systeem. Dat maakt ons veilig en sterk, maar ook opgesloten, onvrij en star. 

Deze week werk ik met veel plezier aan de gordijnen. Angst en gordijnen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als klein kind was ik heel bang voor gordijnen.Het was wel zo heftig dat al mijn eerste jeugdherinneringen gaan over enge gordijnen. Van het gordijn om mijn ziekenhuisbedje tot het gordijntje onder de gootsteen, het fluwelen gordijn in een poffertjestent, het gordijn voor een opklapbed tegen de muur bij een tante en zo kan ik nog wel even door gaan.

Ik ben er vanaf gekomen door er overheen te groeien en door de confrontatie met de gordijnen aan te gaan. Elk eng gordijn benaderde ik voorzichtig. Ik voelde en friemelde aan de stof en dan keek er even achter. En zo veranderden enge magische gordijnen in gewone stof. Misschien is daar mijn liefde voor stof wel uit voortgekomen. 

Ik vraag me af of ik de angst die ik nu heb op dezelfde manier kan bezweren. Door er niet voor weg te lopen maar er over te praten. Ziek worden en dood gaan, is dat iets waar je aan kan  friemelen en snuffelen? Dat is wat ik al heel lang van plan was en nu ook echt ga doen. Ik ga een  afscheidsdocument maken.  Ik schrijf op wat mijn dierbaren moeten en willen weten als ik er niet meer ben. Hele praktische zaken als wachtwoorden, maar ook wensen en woorden. Ik voel me kiplekker en ben van plan nog heel lang mee te gaan, maar je kan nu eenmaal niet achter dit gordijn kijken. Ik aanvaard dat ik sterfelijk ben en dat is niet eng.