Werk in uitvoering

15. mrt, 2021

Hoe presenteer je een kunstwerk? Op welke manier komt het werk het beste tot zijn recht? 

Ik vind dat moeilijke vragen en ben er volop mee aan het experimenteren. Tot nu toe heb ik de meeste doeken gespannen om een schilderlijst/frame heen. Zo krijg je een strak getrokken doek, zonder lijst, met een afbeelding die doorloopt op de zijkanten. Maar er kan natuurlijk veel meer. 

Zo heb ik vorig jaar kleine werkjes ingelijst, in een diepe lijst, zonder glas. Daar koos ik bewust voor om zo de textuur van stof en garen goed te kunnen zien. Nadeel van de diepe lijst is dat deze een schaduw legt over de randen van het werk. Aan de andere kant vond ik het effect van een kader wel heel erg mooi. 

Later ben ik gaan experimenteren met karton. Ik vind dat mooi materiaal, en met al die online bestelde pakjes was het ruim voor handen. Zonde om niets mee te doen. Ik scheurde er repen van en legde ze als een soort mozaiek om het werk heen. Wel grappig, maar niet helemaal naar mijn zin. Het karton met vaalbruine kleur haalde de kleuren van het werk nogal naar beneden. En daarbij was het karton wel erg aanwezig en had het niets met de inhoud van het werk te maken. Daardoor klopte het niet. 

Voor het werk Ten Commandments (zie beneden) heb ik wel karton gebruikt, maar dit heb ik onderdeel van het werk gemaakt door het te beschilderen, en door bladeren aan het karton te bevestigen die ook op het doek te zien zijn. Zo werd het een geheel, en zie je geen karton meer, maar meer een soort doorkijkje door een rotsige opening. Leuk voor een keer, en misschien ga ik er nog wel eens verder mee spelen, maar voor klein werk vind ik het niks. 

Gedurende het afgelopen half jaar had ik kleine collages gemaakt geinspireerd op het werk van Janet Bolton. Een Engelse textielkunstenaar die heel speelse compostities maakt met onregelmatige randen van stof. Ze lijst haar werk vaak in, soms met glas en soms zonder. 

Ik had een nogal sterke overtuiging dat textiel niet achter glas thuis hoort, omdat je dan de stofstructuur en de draden niet goed zou zien. Maar gisteren legde ik toch even een glasplaat over  een werkje heen en was aangenaam verrast. Wat mooi zag de stof er zo uit. En wat zag ik de borduursteken juist goed! 

Dus nu hangt er voor het eerst werk van mij achter glas. Ik ben heel benieuwd naar de reacties. 

 

 

 

18. feb, 2021

Handbeschilderd doek me applicaties en handborduurwerk.
75x100cm.

18. feb, 2021

Dit textielcollage heb ik gemaakt voor de tentoonstelling "Toekomstdenken" in Emmen voorjaar 2021.

Wie zijn we? Hoe veranderen wij gedurende de tijd? En hoe veranderen onze waarden en normen? De afgelopen 100 jaar hebben we enorm veel uitvindingen gedaan die bijdragen aan een lang en gezond leven. Op medisch gebied kunnen we bijna wonderen verrichten. Ook op gebied van hygiene, betere huizen en veiligheid hebben we vooruitgang geboekt. Je zou denken dat we daardoor blij en ontspannen door het leven stappen en eindelijk onze tijd kunnen besteden aan andere zaken. Maar niets lijkt minder waar. We zijn drukker met voeding, leefstijl, medicatie, acties voor meer onderzoek, bloeddruk meten, hartslag bijhouden en total bodyscans dan ooit tevoren. 

Corona heeft dat patroon in een hogere versnelling gezet. Hoe meer we het leven naar onze hand kunnen zetten, hoe slechter we om kunnen gaan met onheil. Het feit dat we sterfelijk zijn kunnen we steeds minder aanvaarden.

Misschien speelt het ook mee dat gezondheid een overzichtelijk probleem is, waarvan we weten hoe we het aan moeten pakken. Als de wereld ten onder lijkt te gaan aan een klimaatcrisis en een zee die in plastic soep verandert, en we niet langer weten wie goed of slecht is, en ongelijkheid steeds verder toeneemt willen we overzicht hebben. Het is fijn om je te concentreren op yogaoefeningen, een groene salade te eten en te gelovendat je echt heel goed bezig bent. Ziek is slecht, gezond is goed. Dus doen we precies wat de dokter voorschrijft.  

Tot welke prijs? 

 

4. jan, 2021

"Misschien moet je meer vanuit je gevoel, je intuitie gaan werken."

Een advies dat ik meerdere malen gehoord heb. Ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet. 

Ideeën komen spontaan in me op, soms combineer ik op goed geluk teksten, foto's, kleuren, vormen, tot er in mijn hoofd een verhaaltje ontstaat. En dat maak ik dan. Op gevoel? Misschien.Denk ik er over na? Ja, heel veel, want dat hoort bij mij, en dat vind ik ook fijn. En zo werkte ik met veel plezier door op mijn eigen manier totdat mijn moeder opeens ernstig ziek werd. En we hoorden dat ze ver uitgezaaide kanker had. Nog geen week later was ze overleden. En opeens zat ik  in ons ouderlijk huis en zag al opruimend onze hele geschiedenis door mijn handen gaan. 

Alles wat ik maakte leek niet meer van belang. De motivatie om er mee door te gaan was weg en het denken leek  stil te staan.  

Ik pakte een verkreukelde oude zwarte lap en spelde een zwart rond lapje in het midden. En van daaruit ben ik wat rond gaan borduren, op weg naar niets. Was dat helemaal op gevoel? Intuitief? Ik weet het niet.

Iets later kwamen er krantenknipsels bij. Bijna in iedere krantenkop van de Volkskrant van zaterdag 22 oktober kreeg iemand of een groepering er van langs. Dat stoorde mij, gaf me een onbehagelijk gevoel. Die personen en groepen heb ik weggeknipt en 'wij' of 'ik' of 'ons' er voor in de plaats gezet. Dat idee was er gewoon opeens.  Was het een gedachte? Een gevoel? Geen idee.

Wij en zij zijn geen aparte groepen, maar altijd verweven met elkaar. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Wij vrouwen, wij ondernemers, wij Nederlanders, wij ouderen, wij mensen......   Uiteindelijk vormen we ook altijd een wij. Een zin die begint met wij geeft een compeet ander gevoel dan een zin die begint met zij. 

Denken en voelen zijn ook met elkaar verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als wij. Ik ben benieuwd wat zij daarvan vinden.