Werk in uitvoering

18. feb, 2021

Handbeschilderd doek me applicaties en handborduurwerk.
75x100cm.

18. feb, 2021

Dit textielcollage heb ik gemaakt voor de tentoonstelling "Toekomstdenken" in Emmen voorjaar 2021.

Wie zijn we? Hoe veranderen wij gedurende de tijd? En hoe veranderen onze waarden en normen? De afgelopen 100 jaar hebben we enorm veel uitvindingen gedaan die bijdragen aan een lang en gezond leven. Op medisch gebied kunnen we bijna wonderen verrichten. Ook op gebied van hygiene, betere huizen en veiligheid hebben we vooruitgang geboekt. Je zou denken dat we daardoor blij en ontspannen door het leven stappen en eindelijk onze tijd kunnen besteden aan andere zaken. Maar niets lijkt minder waar. We zijn drukker met voeding, leefstijl, medicatie, acties voor meer onderzoek, bloeddruk meten, hartslag bijhouden en total bodyscans dan ooit tevoren. 

Corona heeft dat patroon in een hogere versnelling gezet. Hoe meer we het leven naar onze hand kunnen zetten, hoe slechter we om kunnen gaan met onheil. Het feit dat we sterfelijk zijn kunnen we steeds minder aanvaarden.

Misschien speelt het ook mee dat gezondheid een overzichtelijk probleem is, waarvan we weten hoe we het aan moeten pakken. Als de wereld ten onder lijkt te gaan aan een klimaatcrisis en een zee die in plastic soep verandert, en we niet langer weten wie goed of slecht is, en ongelijkheid steeds verder toeneemt willen we overzicht hebben. Het is fijn om je te concentreren op yogaoefeningen, een groene salade te eten en te gelovendat je echt heel goed bezig bent. Ziek is slecht, gezond is goed. Dus doen we precies wat de dokter voorschrijft.  

Tot welke prijs? 

 

4. jan, 2021

"Misschien moet je meer vanuit je gevoel, je intuitie gaan werken."

Een advies dat ik meerdere malen gehoord heb. Ik weet niet zo goed wat ik daar mee moet. 

Ideeën komen spontaan in me op, soms combineer ik op goed geluk teksten, foto's, kleuren, vormen, tot er in mijn hoofd een verhaaltje ontstaat. En dat maak ik dan. Op gevoel? Misschien.Denk ik er over na? Ja, heel veel, want dat hoort bij mij, en dat vind ik ook fijn. En zo werkte ik met veel plezier door op mijn eigen manier totdat mijn moeder opeens ernstig ziek werd. En we hoorden dat ze ver uitgezaaide kanker had. Nog geen week later was ze overleden. En opeens zat ik  in ons ouderlijk huis en zag al opruimend onze hele geschiedenis door mijn handen gaan. 

Alles wat ik maakte leek niet meer van belang. De motivatie om er mee door te gaan was weg en het denken leek  stil te staan.  

Ik pakte een verkreukelde oude zwarte lap en spelde een zwart rond lapje in het midden. En van daaruit ben ik wat rond gaan borduren, op weg naar niets. Was dat helemaal op gevoel? Intuitief? Ik weet het niet.

Iets later kwamen er krantenknipsels bij. Bijna in iedere krantenkop van de Volkskrant van zaterdag 22 oktober kreeg iemand of een groepering er van langs. Dat stoorde mij, gaf me een onbehagelijk gevoel. Die personen en groepen heb ik weggeknipt en 'wij' of 'ik' of 'ons' er voor in de plaats gezet. Dat idee was er gewoon opeens.  Was het een gedachte? Een gevoel? Geen idee.

Wij en zij zijn geen aparte groepen, maar altijd verweven met elkaar. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Wij vrouwen, wij ondernemers, wij Nederlanders, wij ouderen, wij mensen......   Uiteindelijk vormen we ook altijd een wij. Een zin die begint met wij geeft een compeet ander gevoel dan een zin die begint met zij. 

Denken en voelen zijn ook met elkaar verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden, net als wij. Ik ben benieuwd wat zij daarvan vinden.  

 

 

19. aug, 2020

Zorghelden, sporthelden, oorlogshelden... Ik weet het niet, eerlijk gezegd geloof ik niet zo in heldendom. Wel in gewone mensen die soms helemaal uit zichzelf hele moedige, moeilijke en enge dingen doen in het belang van anderen. Daar heb ik enorm respect voor. 

Verpleegkundigen in Coronatijd hebben geen keus, die moeten hun werk doen in moeilijke omstandigheden voor te weinig loon. Ze willen geen held zijn maar gewoon fijn nuttig werk doen en daar normaal voor beloond worden. Van de heldenstatus hebben ze tot nu toe weinig profijt gehad. 

Sporthelden doen heel moeilijke en uitputtende dingen, voor hun land en hun fans, maar vooral voor zichzelf en een flinke som geld. En oorlogshelden, tsja, het is maar net aan welke kant je staat. 

En stel dat je dan een held bent? Ben je dat dan je hele leven, 24/7? Dat kan toch helemaal niet? Dat is toch niet te doen? En dat hoeft toch ook helemaal niet? 

Iemand die als held wordt bestempeld en vervolgens haar leven alleen nog maar kritiekloos aanbeden wordt valt later makkelijk van haar voetstuk. In het beste geval gewoon weer met beide voetjes op de grond. 

Zelf ben ik trouwens wel een held. Eentje op sokken.