Werk in uitvoering

9. jan, 2020

"Weet je wat jij zou moeten doen?"

Je zet je schrap en ja hoor, daar komt weer zo'n goed bedoeld advies dat aanvoelt als kritiek. Soms komt hij uit je eigen hersenpan, dat irritante stemmetje dat het altijd beter weet. Soms komt hij van een baas, collega, partner of vriendin. Sommige zie je aankomen en lach je met gemak weg, anderen komen uit een onverwachte hoek en keihard binnen. En hoe meer je je er aan ergert hoe raker ze vaak zijn. En dan heb ik het nog niet over de tijdschriftgeleerden, zelfhulpgoeroes en Faceboek-tegeltjeswijsheid. Natuurlijk, er zit altijd wel een kern van waarheid in, zelfs als adviezen volledig tegen elkaar in druizen. "Neem wat meer tijd voor jezelf"  "Houd meer rekenig met anderen" Ja duh. 

De ergernis zit denk ik in het kort door de bocht gehalte. Dat je al een advies om je oren krijgt voordat iemand vraagt hoe het met je is. Dat er niet naar je geluisterd wordt, maar dat anderen al wel weten hoe het zit en wat je zou moeten doen. 

Wat moet je met al die adviezen? Nou je kan er ook iets leuks mee doen. Sparen, verzamelen. Er een puntensysteem aan koppelen. Hoe irritanter hoe meer punten. Of er een kunstwerk van maken. Zoals deze.

Het is een project in wording waar iedereen aan mee kan werken. Heb je nog een goed advies (in de gebiedende wijs) liggen en wil je er graag van af? Je kan het doek twee weken lenen om je advies er op te borduren in de kleur, lettertype en steek die jij wilt.  Stuur een berichtje als je mee wilt werken. Er is nog genoeg plek! 

 

19. nov, 2019

Nog nastuiterend van het Textielplus Festival afgelopen weekend (waar ik een eervolle vermelding won voor "Ons kleurrijke dagje uit"!!!!) zat ik weer achter mijn werktafel te kijken naar de vorderingen van de aardlagen. Ik had het zo leuk bedacht. Aardlagen opgebouwd uit stukjes stof, vastgestikt met een mooie wollen draad. Het was ook heerlijk om te doen. Maar toen keek ik er naar, en nog eens en nog eens.... En dacht: "Nee, dit is het niet". 

Uren en uren werk, maar als het niet goed voelt is het niet goed. Kennelijk ben ik erg druk geweest met het uitzoeken van de stoffen, het zetten van de kleine steekjes en ben ik helemaal op gegaan in het proces. Nu ik wat afstand heb genomen en naar het geheel heb gekeken besef ik dat ik iets maak wat ik helemaal niet wil. Laat dat nu ook net het thema van dit werk zijn. 

Graven en klimmen. Soms kan je met je neus naar beneden zo aan het wroeten en graven zijn, opzoek naar oorzaken, verbanden, historie, redenen en meer van dat, dat je het doel uit het oog verliest. Dan kan je beter weer gaan klimmen, omhoog kijken, de horizon zoeken en terug naar de realiteit. Alles weer bij daglicht bekijken. 

Zondag ben ik met frisse moed opnieuw begonnen met een nieuw doek. De ondergrond heb ik inmiddels weer beschilderd. Ik geloof dat ik nu het licht gezien heb en ga voor een hele nieuwe aanpak. 

Beetje graven en op tijd weer omhoogklimmen, en vooral het overzicht bewaren. 

Wordt vervolgd. 

3. okt, 2019

Handgeborduurd met applicaties op een beschilderde achtergrond.
40 x 50 cm.

3. okt, 2019

Dit doek is gebaseerd op een eerder gemaakt collage met daarin een fles Glorix als prominente hoofdrolspeler. Gekozen omdat ik hem erg mooi vind, qua kleur en ontwerp. Door de fles te plaatsen naast het oude plee huisje op een honden(poep)veldje is er een verhaal ontstaan. Hondenpoep is volksergerinis nummer 1. Best begrijpelijk, poep aan je schoen is echt heel smerig. Maar we mogen ook wel eens kritisch kijken naar onze eigen omgang met poep. Kostbaar drinkwater door een toilet spoelen. Schoonmaken met een flinke scheut chloor. Alles wat je doorspoelt komt gewoon weer in het milieu terecht. Wat je niet in de sloot gooit zou je eigenlijk ook niet door de toilet moeten spoelen. Er zijn heel veel mensen, veel dieren en dus heel veel poep. Een product dat ook nuttig gebruikt zou kunnen worden. Nog een uitdaging voor de mensheid op weg naar een duurzame toekomst. 

De ondergrond is geschilderd met Permaset textielverf. De applicaties zijn met de hand geborduurd. De fles is eerst op stof geprint, het plee huisje is opgebouwd uit repen stof beschilderd met de monoprinttechniek. 

9. jul, 2019

Weet je nog? Een rolletje van 24 waar je drie weken mee moest doen. Zorgvuldig kiezen welke plaatjes je schiet. En na de vakantie nog een paar dagen op de foto's wachten. En dan waren er ook nog een paar mislukt. Nu klik je met je mobiel in de hand maar een eind weg. En de plaatjes komen op de grote hoop. Want foto's maken we nu dagelijks. Daarom vind ik dit een leuk alternatief.

Enkele indrukken van de vakantie verzamelen en daar mini werkstukjes van maken. Met slechts een schoenendoos aan materiaal, dus beperkte mogelijkheden. 

Je gaat ook anders kijken naar alles wat je tegenkomt en nadenken hoe je dat op een andere manier kan verbeelden. Zo ontstond op onze vakantie naar de Ardennen een werkje met grijs en roze geinspireerd op wandelingen door het veen met vingerhoedskruid en grijs kreupelhout. 

Ook de mozaieken in de Dom van Aken, de kapotte douchekraan en een schimmelziekte onder salamanders leverden inspiratie op Kleine vingeroefeningen waar ik later weer op kan voortborduren.